Ze zdjęć patrzy na mnie urocza, zezowata blondyneczka, w grubych okularach. Urzeka szczerym uśmiechem i papuśnymi policzkami. Cała jest papuśna jak na słodkie dziecko przystało. Patrzę na nią i w głowie mi się nie mieści, jak daleką drogę pokonała. Jak długo walczyła sama ze sobą, by zdusić w sobie cechy, za które szczerze siebie nie lubiła… Część z nich wynikało z czasów, w których się wychowywała. A wtedy panował trend na szare dzieci.
Szare dzieci lat osiemdziesiątych
Jakiś czas temu rozmawiałam z psycholożką w moim wieku. Wymieniałyśmy się spostrzeżeniami na temat tego, jak wychowali nas rodzice. Obie jesteśmy w takim wieku, że same mamy już dzieci i obecnie jesteśmy na etapie negowania metod wychowawczych naszych rodziców. Choć ja coraz częściej przekonuję się, że wcale nie były takie złe, ale o tym kiedy indziej. Okazało się, że podobnie jak to, że wszyscy w tamtym czasie biegali w pepegach, tak jednakowo wychowywali swoje dzieci przemycając im uniwersalne na tamte czasy wartości… W szarym świecie ludzie też mieli być szarzy. Żeby pasować do reszty. Wyróżnianie się z tłumu mogło jedynie ściągnąć kłopoty. A rodzice chcieli po prostu chronić swoje dzieci.
Skromna bądź, mówili…
Kiedyś byłam jedną, wielką, chodzącą skromnością. Tej cechy uczono mnie odkąd pamiętam. Nie chwal się bo nikt cię nie będzie lubił. Nie wychylaj się, bo tylko sprowadzisz na siebie kłopoty. Nie pomnę ile razy siedząc w ławce szkolnej znałam odpowiedź na zadane przez nauczyciela pytanie, ale przez wrodzoną i nabytą skromność, nie podnosiłam ręki. Nie chciałam wystawiać się na ocenę innych. Chciałam być taka jak wszyscy, czyli niewiedząca. 