816.

40g kaszy jaglanej

jabłko

10g odżywki białkowej (u mnie wanilia)

100g twarożku grani

łyżeczka miodu (u mnie niecała)

łyżka pekanów 

łyżka wiórek kokosowych

cynamon

Kaszę gotujemy. Gdy będzie już miękka dodajemy pokrojone jabłko i przyprawy, trzymamy na ogniu aż zgęstnieje, a jabłko będzie miękkie. Zestawiamy z gazu i mieszamy z odżywką. Nektarynkę kroimy w talarki, wrzucamy na patelnię, podlewamy odrobiną wody. Gdy trochę zmięknie dodajemy miód wiórki i dusimy przez chwilę. Kaszę przekładamy do miski, dodajemy twarożek, nektarynkę i pekany.

 

 

 

 

 Szczęście to spontaniczność oraz robienie rzeczy, które mnie przerażają. Dla niektórych to pewnie śmieszne, ale naprawdę, działanie trochę wbrew rozsądkowi i własnej strefie komfortu, daje mi poczucie satysfakcji. Tak to jest gdy od dziecka jest się poukładanym, cichym i grzecznym. Walka z tym jest ciężka, ale się nie poddaję. Staram się nic nie planować, nie układać, najgorsze co może być to schematyczność i monotonia zaplanowanych dni. Wiem coś o tym, bo w tych najgorszych czasach kolejne dni były kopiami poprzednich, moje życie towarzyskie nie istniało, a cały ten czas zlał mi się w jedną całość. Teraz już wiem, że najpiękniejsze wspomnienia wiążą się z rzeczami zupełnie niezaplanowanymi. Gdybym się nie odważyła nigdy nie poznałabym tylu wspaniałych osób z blogosfery, nie pojechałabym nigdzie autostopem, na pewno nie miałabym tylu pozytywnych wspomnień z przyjaciółmi, nie pracowałabym w tylu miejscach, nie poznała chłopaka... I mogłabym tak wymieniać bez końca. Życie bez planu to cały mój plan :)