Mì Quảng. Praga

Kiedy po raz pierwszy stanęliśmy na balkonie apartamentu w Vinohradach, zachodziło już słońce. Po dachu po drugiej stronie podwórka wypełnionego kwitnącą surmią spacerowali ludzie - praskie koty. Pod płynnym, karmelowym niebem splątało się wiele ścieżek i cieni: Kundery, Muchy, Kafki, a i Appolinaire gdzieś przemykał. 

Przelewa się w altanach złote światło miodne (G.Appolinaire Światło księżyca)
Nazajutrz obudziliśmy się na przestrzał przeszyci ptasim śpiewem z przyległych do kamienicy Havlíčkovy'ch sadów. Przestrzenie mieszkania białego jak z powieści Oscara Wilde'a wypełniły się po same kąty miękkim światłem.
Mijaliśmy się z uśmiechem dziecka z klonowym noskiem, z uśmiechem pani z niewielkim trójkątem na karku w jasnym Monoloku, z uśmiechem barwnych biegaczy pokrych holi.

Nie traćcie czasu na wydmuszkę Starego Miasto lub inne turystyczne wizytówki. Są tam wyłącznie budynki. Nie znajdziecie tam niczego poza zgiełkiem, przaśnością i rozbłyskami wypolerowanych rynien oraz fleszy. Turystyczna Praga nie różni się niczym od innych europejskich stolic; ci sami mnisi Kriszny tańczą pośród sprzedawców baniek i kryształów, ten sam jest nawet zapach wyziewów metra i zupełnie niezabawne pozy przechodniów pozujących z każdym napotkanym artefaktem. Na próżno szukać tam mrocznej alchemii i bohemy.

Soczystość biega rozpasana po ulicach Vinohradów pachnących akcjami i kwitnącymi lipami. W zaułkach toczy się codzienne-conocne życie, w piwnicach stroiciele instrumentów z pasją grają na powierzonych im jak cudze kochanki gitarach. Alchemiczne tynktury rozlewają się cieniem po chłodnych wzgórzach. 

Jeśli Wasze wyobrażenie o kuchni czeskiej opiera się na obrazie knedlików, golonek i kiełbas popijanych piwem, to Praga je sprostuje. Gdy tylko wyplączecie się z pozorów i mitów "miejsc obowiązkowych do odwiedzenia" (które wcale takie zazwyczaj nie są), otrzymacie lekkie, przepiękne talerze z reinterpretowaną klasyką kuchni czeskiej lub dania etniczne i fusion. Restauracje z nieprawdopodobną wprawą i urokiem korzystają z dobrodziejstwa sous-vide, sięgają po najnowsze techniki i aromaty ze wszystkich stron świata. Kucharze są artystami, nierzadko podającymi kuchnię autorską, magiczną, piękną. No i to cudowne czeskie wino... Kultura i świadomość kulinarne przewyższają te znane z polskich miast o głowę.
Co więcej, Praga ma drugi smak Azji. Pełno tu niewielkich sklepików z nieprawdopodobnymi ziołami, warzywami, składnikami, których prawdopodobnie nie widzieliście nigdy wcześniej. I temu również nie mogłam się oprzeć.